“‘The Settlement aan de Donau’
![The Settlement aan de Donau](https://images.mo.be/sites/default/files/field/image/image.jpg)
![The Settlement aan de Donau](https://images.mo.be/sites/default/files/field/image/image.jpg)
'Let op', zegt Iwan. 'Wat één grote Roma-familie lijkt voor ons is een collage van afkomsten, culturen en posities binnen een ongeschreven fragiele hiërarchie.'
De eerste workshop zit erop. Iwan, Danica, Mladen en Pedro bomen tussen de bomen door. ‘Ze kunnen niet echt luisteren’, zegt Danica. ‘Ze zijn te chaotisch’, zegt Mladen. ‘Ze kunnen zichniet focussen’, zegt Iwan.
Pedro wacht even en repliceert: ‘Ze barsten van energie. De omgeving en hun nieuwsgierigheid draait hun focus alle spuigaten uit.’
De omgeving is Inex Film Expedition. Slordig, een puinhoop vol oud- en nieuwbakken overblijfsels van krakersfeestjes. Bezaaid met spullen die de Roma-kids gretig onderzoeken.
‘Ze barsten van energie. De omgeving en hun nieuwsgierigheid draait hun focus alle spuigaten uit.’
‘Boemboembam’ doet Fabiano op een houten kubus. ‘Nee, dat is onze zetel!’ roepen Zoran, Aleksej en Darko. ‘Ting ting!’ jengelt Jelena terwijl ze een bierflesje toont en er heftig op slaat. Melinda mept Maja op haar hoofd en tiert dat ze zitten wil. Boran beatboxt verlegen twee maten maar durft dan enkel nog wat meehuilen met de andere wolven. Het lichtpunt van de namiddag verschijnt pas als Fabiano en Dusan rustig zitten en de tijd nemen even naar elkaar te luisteren. Gelukkig pikken Melinda en haar girls dat op en zo borrelt er buiten buitensporig plezier en spel nog een sprankeltje muzikaliteit op. Al is het slechts een sprankeltje…
The Settlement
Op het lappendeken van hun persoonlijkheden ligt hun overlevingsinstinct als een kat die niet wijken wil en haar vlijmscherpe nagels toont. Overlevingsinstinct dat ze aan de overkant, binnen hun wereld en ver weg van de onze, meer dan nodig hebben.
De overkant, dat is wat de collega’s van Koko Lepo in het Engels ‘The Settlement’ noemen. ‘The Settlement’ is een relatief kleine sloppenwijk tussen de nieuwe baan en de Donau, ten Noorden van Oud-Beograd. Bevolkt met Roma die meer lotgenoten zijn dan familie of een ‘volk’. De collega’s lopen de nieuwe baan (pas aangelegde Ringweg) over en stappen een zandweg op.
‘Hij voelt meteen hoe hij van de wereld stapt.’
Pedro voelt meteen hoe hij van de wereld stapt. Niet van de bewoonde wereld maar van de Wereld. Via een kleine zijsprong van de oprit waar vrachtwagens af en aan rijden komen ze bij de eerste ‘huizen’. ‘Thuizen’ of wat het meervoud van thuis ook moge zijn lijkt mooier en op zijn minst juister. Want de thuizen zijn opgetrokken uit versleten ijzeren platen. De ‘deuren’ zijn gesloten, vensters afwezig. Alles is er stil.
Het is te warm in deze hitte. Iedereen blijft tussen de platen, waar de enige schaduw heerst. Een paar thuizen verder trekt Iwan een eerste poort (lees: ijzeren plaat) open en daar verschijnen de eerste snoetjes. Vol enthousiasme springen ze Iwan en Danica in de armen. De kids worden uitgenodigd, naar de leeftijd gevraagd (die ze aarzelend en enigszins aangepast meegeven) en zo creëert zich een stoet, dieper ‘The Settlement’ in.
Na een half uur zijn ze klaar om de samengeklitte groep van een twintigtal kids mee te nemen richting ringweg en Inex. Pedro kijkt rond en ziet een wereld die voor zovelen verborgen blijft. Een wereld waar gelachen wordt, gehuild wordt, geslaan en gezalfd wordt. Een wereld gebouwd met afval, tussen het afval.
Wordt vervolgd…
‘We kunnen volgende keer de workshop beter in The Settlement afwerken’, zegt Danica. ‘Waar dan?’, vraagt Iwan. ‘Onder de boom’, antwoordt ze. Ze bedoelt die ene boom, in het centrum van The Settlement, vlakbij de waterkraan. Daar is wat schaduw en misschien zijn de kids minder afgeleid in hun eigen omgeving. Pedro vertrouwt op hun inschattingsvermogen, stemt in. En net voor ze afscheid nemen, waarschuwt Iwan Pedro: ‘Let op, wat één grote Roma-familie lijkt voor ons is een collage van afkomsten, culturen en posities binnen een ongeschreven fragiele hiërarchie.’
Wat?