Yasmina El Messaoudi: eerste nieuwsanker van Marokkaanse afkomst in Vlaanderen
![Yasmina El Messaoudi: eerste nieuwsanker van Marokkaanse afkomst in Vlaanderen](https://images.mo.be/sites/default/files/PICT0274b.jpg)
![Yasmina El Messaoudi: eerste nieuwsanker van Marokkaanse afkomst in Vlaanderen](https://images.mo.be/sites/default/files/PICT0274b.jpg)
Terwijl de VRT de knoop doorhakt om quota in te stellen, heeft Brussel al langer haar eigen gekleurde gezicht op TV. Yasmina El Messaoudi (27) is het eerste nieuwsanker van Marokkaanse afkomst in Vlaanderen. De journaliste omschrijft haar werk als ”superzwaar maar boeiend en heel afwisselend.”
Sinds 2008 presenteert Yasmina El Messaoudi het weekoverzicht bij TV-Brussel. In de Libelle kan je haar artikels lezen en je hoort haar op FM Brussel. Al van een jonge leeftijd wist Yasmina dat ze journaliste wou worden. ”Ik was altijd een babbelkous. Het stond vroeger vaak op mijn rapport dat ik sociaal was maar dat ik te veel praatte. Ik vond het nooit erg om in het middelpunt van de belangstelling te staan”, vertelt een enthousiaste Yasmina.
Adrenaline versus diepgang
Al voor ze afstudeerde werkte Yasmina voor TV en Radio, ”ik deed eerst print (schriftelijke media, nvdr.) en daarna TV. Bij TV had ik maar tien uur per week les dus alles wat ik studeerde kon ik direct in praktijk brengen.“ Na het afstuderen had Yasmina het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. ”Ik werkte al drie dagen per week voor het jongeren magazine van TV-Brussel, ‘Bende van Brussel’ en voor FM-Brussel maar dat was echt niet genoeg en daarom solliciteerde ik bij Libelle. Een jaar later belden ze me op. Voor het geld moet je geen journalistiek doen, je wordt er niet arm van maar zeker ook niet rijk. Daarom wilde ik op zoveel mogelijk plekken werken, want je weet maar nooit.”
Yasmina kickt op de afwisseling tussen de twee media die ze even graag doet, ”TV heeft heel vaak stressvolle situaties. Ik moet overdag vaak twee reportages maken en die moeten tegen het zes uur Journaal klaar zijn. Dat is heel spannend. Het is echt adrenaline, je werkt met andere mensen samen en staat veel in de aandacht.”
“Bij Libelle daarentegen werken we een maand op voorhand. Het is een traag medium. Die afwisseling vind ik geweldig, het ene moet snel gaan en je moet alles geven. Bij het andere heb je meer diepgang en tijd om er langer aan te werken.”
Een doodgewone werkweek
Maandag begint de journaliste om 9 uur bij TV Brussel.”Meestal sturen ze me zo vroeg mogelijk op pad omdat ik tegen 18 uur het Journaal presenteer.”Als we terug zijn, schrijf ik de teksten samen met de cameraman en lees ze in. Als de reportages af zijn, ga ik naar de kleedkamer en word ik geschminkt voor het journaal.”
Op zondagen werkt Yasmina zowel op FM Brussel als bij TV-Brussel. Bij de radio presenteert ze Jukebox, een muziek programma. ”TV-Brussel en FM-Brussel zijn in hetzelfde gebouw gevestigd, ik kan dus makkelijk van de ene redactie naar de andere lopen.”
De rest van de dagen spendeert ze bij Libelle waar ze artikels schrijft. Het is allemaal wel zwaar geeft ze toe: ”Bij TV bestaat er een houdbaarheidsdatum bij vrouwen, dat vind ik wel jammer, maar ik ben heel trots op Martin Tanghe. Zij bewijst echt dat een oudere vrouw er nog altijd fantastisch kan uitzien.“
“Heel veel waarden zijn hetzelfde zowel bij christenen als moslims: wees goed voor uw naasten, help de armen.”
Doodstraf
In 2004 behaalde ze een diploma Journalistiek op de Katholieke Hogeschool Mechelen, nu Lessius Mechelen. Zowel voor TV als print werken was haar bewuste keuze: ”Schrijven en presenteren, sterren interviewen… Dat was mijn droom toen ik jong was”, vertelt Yasmina. ”Ik schrijf en lees graag. Mijn moeder is schrijfster (Mim El Messaoudi, nvdr) dus ik denk dat het een beetje in de genen zit.”
Aan de Hogeschool hield Yasmina goede herinneringen over. “Ik weet nog dat ik in mijn laatste jaar TV een reportage maakte samen met een klasgenoot, over Ali, een Iranese asielzoeker. Voor hem was het een reportage op leven en dood en voor ons was het heel spannend. Wat begon als een schoolopdracht werd al gauw heel serieus. Hij kon het land worden uitgezet. Terug naar Iran gaan was geen optie want hij ging de doodstraf krijgen.” Voor die reportage scoorden de twee studenten een 18 op 20. Het goede nieuws is dat Ali ondertussen een verblijfsvergunning heeft.
Beschaamd
Yasmina El Messaoudi groeide op in Kappelle-op-den-Bos, een klein dorpje in Vlaams Brabant. Haar vader is van Marokkaanse origine en haar moeder een Belgische. ”In de kleuterschool en de lagere school was ik gewoon Yasmina maar toen ik naar het middelbaar ging was ik plots een Marokkaanse. In die periode schaamde ik me over mijn Marokkaanse roots op school. Je komt in de puberteit en je wilt niet anders zijn dan de rest. Je wilt gewoon bij de groep horen.”
Ondertussen is ze wijzer en zeer trots op haar Marokkaanse naam en oorsprong. ”Als ik in Brussel over straat wandel, houden mensen mij tegen en zeggen ze dat ik een goed voorbeeld ben voor alle Marokkanen en dat ik heel mooi Nederlands spreek. En dat terwijl ik geen Arabisch kan en nooit naar Marokko ben geweest.“
De kijkers zullen me wel zien als een Marokkaanse, dat vind ik helemaal niet erg, er zijn te weinig presentatoren van Marokkaanse en Afrikaanse afkomst. Mijn vader en zijn vrienden zijn heel trots dat er eindelijk een Marokkaan op TV is. Ze zitten vaak te kijken als ik moet presenteren”, zegt Yasmina.
Liefdesverhaal
Yasmina is atheïst. ”Mijn vader is moslim en mijn moeder katholiek. Heel veel waarden zijn hetzelfde zowel bij Christenen als Moslims: wees goed voor uw naasten, help de armen. Mijn broer en ik hebben de belangrijkste waarden overgenomen uit de twee godsdiensten.”
De presentatrice wil een reportage maken over de zoektocht naar haar oorsprong. ”Ik wil ooit naar Marokko gaan met mijn vader als gids, maar hij wil niet omdat er te pijnlijke herinneringen zijn. Het is kwetsend om terug naar een dorp te gaan waar niemand nog op jou zit te wachten.”
Naast een bezoek aan haar vaderland heeft Yasmina nog een ander project in haar hoofd: “Ik wil het liefdesverhaal van mijn ouders schrijven… Ze trouwden voor de kerk, iets dat mijn vader deed om mijn moeder plezier te doen. Ik vind dat een mooi gebaar van liefde, en ondertussen zijn ze al 35 jaar getrouwd.“
© 2010 — StampMedia — Tekst & Foto: Lisa Akinyi May